Aleksandar Nikolić je rođen u Sarajevu 28. oktobra 1924. godine, ali se još kao dete preselio u Beograd. Gimnaziju Kralj Aleksandar Karađorđević je završio 1943. godine, a zatim na Beogradskom univerzitetu studira pravo i medicinu. Bio je profesor na fakultetu za Fizičku kulturu u Beogradu, zbog čega je ostao upamćen po nadimku Profesor.

Igračku karijeru je proveo u Partizanu (1945-1946), Crvenoj zvezdi (1947-1949), Železničaru iz Čačka (1949-1950) i BSK-u Beograd (1950-1951). Sa Crvenom zvezdom je osvajao Prvenstvo Jugoslavije 1947 - 1949. Odigrao je 10 utakmica za reprezentaciju Jugoslavije. Nakon igračke karijere postaje trener reprezentacije jugoslavije, koju je vodio u dva navrata, od 1951. do 1965. godine i od 1976. do 1978. godine. Kao trener reprezentacije osvojio je šest medalja: zlato (SP 1978, EP 1977), srebro (SP 1963, EP 1961. i 1965), bronza (EP 1963). Sa reprezentacijom Jugoslavije ostvario skor od 170 pobeda u 239 utakmica.

Zbog zasluga za razvoj košarke u bivšoj Jugoslaviji, Nikolić se često naziva "Ocem jugoslovenske košarke”. Vodio klubove OKK Beograd, Partizan, Crvena zvezda, Petrarka Padova i Injis Vareze. U klupskoj konkurenciji osvojio četiri nacionalna prventstva, dva nacionalna kupa, tri titule prvaka Evrope, Kup kupova, dva Internacionalna kupa. Proglašavan je za najboljeg trenera Evrope 1966. i 1976. godine. U Košarkašku kuću slavnih u Springfildu uvršten 1998. godine. Član je Kuće slavnih FIBA od 2007. godine. FIBA mu je 1995. dodelila Orden časti. Aleksandar Nikolić je preminuo 12. marta 2000. godine u Beogradu.

Ranko Žeravica je rođen 17. novembra 1929. u Novom Miloševu. Trenerskim poslom počinje da se bavi početkom 50-ih godina prošlog veka, u vreme kada je završavao igračku karijeru. Sve do 1966. godine je radio u beogradskom Radničkom, kao trener muških i ženskih kategorija.

Žeravica je trener koji je krajem 60-ih i početkom 70-ih uneo mnoge novine i savremene metode u našu košarku. Od 1960. do 1965. bio je pomoćnik Aleksandru Nikoliću, a prvi trener reprezentacije postaje 1965. godine. Od tada je sa selekcijom Jugoslavije osvojio sedam medalja na velikim takmičenjima: zlato (SP 1970, OI 1980), srebro (SP 1967, OI 1968, EP 1969, EP 1971), bronza (SP 1982). Pored toga, ima i odličja sa univerzitetskih, mediteranskih i balkanskih igara. Sa uspehom je vodio i reprezentaciju Argentine.

Paralelno sa radom u reprezentaciji, žeravica je presudno uticao na "bum" Partizana početkom 70-ih, kada je selektirao tim predvođen Kićanovićem i Dalipagićem. Pored Prtizana, trenirao je i Crvenu zvezdu, KK Pula, Barselonu, Saragosu, Filodoro iz Napulja, Oniks iz Kazerte... Od klupskih trofeja osvojio je evropski Kup Koraća (Partizan 1978) i dve nacionalne titule prvaka (Obras – Argentina 1976) i Partizan (1996).
Član je FIBA Kuće slavnih od 2007. godine.

Dušan Ivković je rođen 29. oktobra 1943. u Beogradu. Nakon završene igračke karijere u Radničkom iz Beograda, ostaje da trenira mlađe kategorije kluba. Potom je trenirao mnoštvo velikih klubova: Partizan, Vojvodinu, Šibenku, PAOK, AEK, Panionios, Olimpijakos, CSKA Moskva, Dinamo iz Moskve...

Srpski ljubitelji košarke devedesetih godina nadenuli su mu nadimak Dušan Silni, Grci su ga posle najvećeg uspeha u istoriji Olimpijakosa prozvali Sofos (Onaj koji zna).

Vodio je reprezentaciju u pet finala, izgubio je samo jedno, olimpijsko u Seulu, davne 1988. Za našu košarku jednako važno kao i zlatni niz bilo je to što je u danima embarga uspeo da održi kontinuitet okupljanja ekipe i igranja prijateljskih utakmica. Kao prvi trener sa plavima je osvojio jedno svetsko (1990) i tri evropska zlata (1989, 1991, 1995), kao i olimpijsko srebro (1988). Na Olimpijskim igrama u Atlanti okitio se srebrom kao selektor. Sa Olimpijakosom je bio prvak Evrope, sa Partizanom je osvojio Kup Radivoja Koraća (1979), sa AEK-om (2000) i moskovskim Dinamom Kup Saporta, odnosno ULEB Kup.

2009. godine na Evropskom prvenstvu u Poljskoj, Dušan Ivković je predvodio do srebrne medalje reprezentaciju Srbije, a na Svetskom prvenstvu u Turskoj 2010. godine je osvojio četvrto mesto.

Svetislav Pešić je rođen 28. avgusta 1949. u Novom Sadu, ali već od treće godine živi u Pirotu, gde je i započeo svoju igračku karijeru. Nakon Pirota, igrao je za Partizan i Bosnu. Još kao igrač sa Bosnom je osvojio titulu prvaka Evrope, ali se to u njegovoj biografiji najmanje pominje, pošto je tokom trenerske karijere postao jedan od najcenjenijih stručnjaka u Evropi. Trenirao je sledeće klubove: Bosna, Alba, Barselona, Lotomatika, Dinamo Moskva, Đirona, Valensija, Crvena zvezda.

Poznat je i kao stručnjak koji je generaciju Đorđevića, Divca, Kukoča i Rađe izveo do
seniorskih dana. Sa svim reprezentativnim selekcijama od kadetske (1985) do seniorske (2001) bio je prvak Evrope. Sa juniorskom (1987) i seniorskom (2002) i prvak sveta. Pored toga, do kontinentalnog trona je doveo i Barselonu (2003) i reprezentaciju Nemačke (1993). Sa Albom je osvojio Kup Radivoja Koraća (1996).

Željko Obradović je rođen 9. marta 1960. u Čačku. Posle sjajne igračke karijere (srebro na Olimpijskim igrama u Seulu 1988., zlato na Svetskom prvensvu u Argentini 1990.), 1991. godine počinje još blistaviju – trenersku i postaje najtrofejniji evropski trener i jedan od najtrofejnijih u svetu. Jedinstven je po tome što je postao svetski prvak i kao igrač i kao trener.

Prvi trener reprezentacije postao je 1996. godine. Od tada sa državnim timom osvaja četiri medalje: zlato (EP 1997, SP 1998), srebro (OI 1996), bronza (EP 1999). Najtrofejniji trener u istoriji evropskih klupskih takmičenja. Prvak Evrope osam puta: Partizan 1992., Huventud 1994., Real 1995., Panatinaikos 2000., 2002., 2007., 2009., 2011. Dva puta osvajač Saporta kupa: Real 1997. i Beneton 1999. godine. Sa klubovima je osvojio i 12 nacionalnih titula, 11 sa Panatinaikosom (od toga 9 uzastopno) i 1 Partizan i 7 nacionalnih kupova, 6 sa Panatinaikosom i 1 sa Partizanom.

Željko Obradović je dva puta dobio nagradu "Aleksandar Gomeljski" za najboljeg evropskog košarkaškog trenera.Ta nagrada je posebno važna kada se zna da najboljeg trenera biraju treneri učesnika Evrolige.